Σίγουρα μέσα στην δεξιά δυστοπία που ζούμε ο συριζα έρχεται να παρουσιαστεί ως ο αυτόκλητος μεσσίας που θα προστατεύσει και θα σώσει τα λαϊκά στρώματα απ την δεξιά σωματική και οικονομική καταστολή, όμως κάπου στην Δανιμαρκία το φωτορεπορτάζ δείχνει πως κάτι είναι σάπιο
Καλό είναι να δούμε και το παρακάτω για δούμε με ποιανων την πολιτική ηγεσία χαριεντιζόνταν εψές ο Αλέξης Τσίπρας
Καλό είναι να δούμε και το παρακάτω για δούμε με ποιανων την πολιτική ηγεσία χαριεντιζόνταν εψές ο Αλέξης Τσίπρας
Από μήνυμα που λάβαμε
Προσωπική μαρτυρία από την επίθεση που δέχτηκα από την ομάδα Δέλτα στις 6/12/2014. Δεν ξέρω αν αξίζει αναδημοσίευσης αλλά μόλις είδα την επιστροφή της ΔΕΛΤΑ στους δρόμους ξύπνησαν μνήμες και η μνήμη δεν είναι σκουπίδι...
Για να αποφύγω την σύλληψη ο βασανιστής της ΔΕΛΤΑ μου έδωσε την εξής επιλογή: ή θα πεις στο ασθενοφόρο που έρχεται πως σε χτύπησε ένας άγνωστος κουκουλοφόρος ή σε παίρνω μαζί μου στη ΓΑΔΑ κ ας πεθάνεις από αιμορραγία στην διαδρομή, δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Χρειάζομαι γιατρό, του είπα, δεν θα πω τίποτα σε κανέναν, στο υπόσχομαι. Μια υπόσχεση που επιτόπου μου υποσχέθηκα πως δεν θα τηρηθεί, αρκεί να καταφέρω να φύγω από τον κύκλο των συλληφθέντων. Και τα κατάφερα.
Μετά από λίγες ώρες ήρθαν στο νοσοκομείο, με αναζητούσαν για να με συλλάβουν και με φυγάδευσαν οι γιατροί. Με έβγαλαν από τα επείγοντα φωνάζοντας "στην άκρη, περνάει τροχαίο". Ο γιατρός μου έβαλε μέσα στο στήθος το χαρτί με το ιατρικό πόρισμα: Ξυλοδαρμός. Κράτα το αυτό το χαρτί, μου είπε, και τρεξτους στα δικαστήρια για τη ζημιά που σου έκαναν. Να πάω στα δικαστήρια μια συμμορία κουκουλοφόρων; του είπα, να τους γνωστοποιήσω τα στοιχεία μου για να έρθουν να με χτυπήσουν ξανά; Να πάω στον αφέντη τους και να παραπονεθώ πως οι υπάλληλοι του εκτέλεσαν την εντολή που τους έδωσε και με χτύπησαν; Τόσο οξύμωρο!
Λίγα χρόνια μετά στα γενέθλια του άντρα μου διάβασα πρωί πρωί την είδηση πως πέθανε ένας αρχιβασανιστής της Δέλτα από έμφραγμα γιατί ήτανε κοκάκιας και θυμάμαι είπα στον άντρα μου ξύπνα, η ΔΕΛΤΑ σου στέλνει δώρο ανέλπιστο. Δεν ξέρω αν ήταν εκείνος ο ίδιος που με ακινητοποίησε αναίτια και με χτυπούσε μέχρι να τον τραβήξουν οι συνάδελφοι του από πάνω μου γιατί όπως έλεγαν χαρακτηριστικά "θα την σκοτώσεις, όχι άλλο", αλλά πιστεύω στο κάρμα.
Όταν έφαγα την πρώτη γκλομπιά στο στόμα νόμιζα πως κάποιος μου πέταξε έναν κουβά με αίμα πάνω μου και του είπα "τι μου έκανες;". Γέλασε και απάντησε "τρέξε τώρα, μπορείς;". Έβγαλε το κινητό του και με φωτογράφησε. Ζαλίστηκα και πιάστηκα από έναν φοιτητή που τους φώναζε "σταματήστε να την χτυπάτε, δεν σας φτάνει όπως την κάνατε;" Και τότε κατάλαβα πως όλο αυτό το αίμα βγαίνει από εμένα. Είχε κυλήσει από το πεζοδρόμιο και είχε φτιάξει ένα κατάμαυρο αυλάκι που έτρεχε στο οδόστρωμα και σταματούσε στις αρβύλες τους. Χτύπησε με το γκλομπ τον φοιτητή στα πόδια και πέσαμε και οι δύο κάτω έτσι όπως είχα κρεμαστεί πάνω του. Δύο κοπέλες με πήρανε αγκαλιά, φοβάμαι μου είπε η μία, θα μας σκοτώσουν, σίγουρα θα μας σκοτώσουν. Της ζήτησα να μου περιγράψει πως είναι το πρόσωπο μου γιατί κάθε φορά που το άγγιζα ήταν μουδιασμένο και μου φαινόταν πως τα χείλια μου είχαν μετακινηθεί σε άλλη θέση, με κοιτούσε με τρόμο, θα το φτιάξεις ξανά το προσωπάκι σου μου είπε, τίποτα δεν είναι αυτό. Τι έπαθα; την ρωτούσα, δεν μπορώ να θυμηθώ τι έπαθα. Θα θυμηθείς σε λίγη ώρα μου απάντησε. Χτυπούσε το κινητό μου, επικεφαλής της Δέλτα μου είπε πως αν το σηκώσω κατάσχεται, με ψάχνει ο άντρας μου του είπα, θα πας στο νοσοκομείο μου απάντησε και θα πάρεις τον άντρα σου να έρθει από εκεί. Δεν μπορεί να έρθει του είπα. Γιατί; απόρησε. Γιατί είναι φυλακισμένος του απάντησα και αυτή τη στιγμή είναι απεργός πείνας. Σα να τρόμαξαν για λίγο, η απεργία του Ρωμανού ήταν σε εξέλιξη και οι αλληλέγγυοι αιχμάλωτοι σύντροφοι έμπαιναν στην απεργία ο ένας μετά τον άλλον. ποιανού γυναίκα είναι αυτή ρε, έλεγαν μεταξύ τους οι μπάτσοι. Ποιανού γυναίκα είσαι εσύ ρε, με ρωτούσαν και οι φωνές τους έσβηναν σιγά σιγά. Σαν να βρίσκομαι σε ένα ναυαγισμένο καράβι που αργά και σταθερά βουλιάζει στη σιωπή. Είχε σταματήσει κάθε ήχος. Έβλεπα τους δελταδες να χτυπούν με μανία τα σιδερένια κιγκλιδώματα αλλά πλέον είχε εξαφανιστεί κάθε ήχος.
Οι μέρες πλησιάζουν και οι μνήμες ξυπνάνε πάλι όσο κ αν θέλω να τις αποφύγω. Όσο η ΔΕΛΤΑ κυκλοφορεί στους δρόμους κανείς δεν είναι ασφαλής. Να το θυμάστε αυτό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου